من ، تو ، ما ! زاگرسی ها

بـــــه مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
بــیا کز چشم بیمارت هـــــزاران درد برچـــــینم 

الا ای همنشین دل کـــــه یارانت برفـــت از یاد
مرا روزی مـــباد آن دم که بی یاد تو بنشیـــــنم 

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد
که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شـیرینم 

ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چـــــون گــل
بیار ای باد شبگیری نســـــیمی زان عرق چینم 

جهان فانی و باقی فدای شـــــاهد و ســـــــاقی
که سلطانی عالم را طفیل عشـــــــــق می‌بینم 

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست
حرامم باد اگر من جان به جای دوســـــت بگزینم 

صـــــباح الخـیر زد بلـــــبل کجایی ساقیا برخـــیز
که غوغا می‌کــند در سر خیال خواب دوشـــــینم 

شب رحلت هم از بـــــستر روم در قصر حورالعین
اگر در وقت جـــــان دادن تو باشــــی شمع بالینم 

حدیـــث آرزومندی که در این نامه ثبت افــــــــــتاد
هـمانا بـــــی‌غلط باشد که حـــــافظ داد تلقـــــینم