«هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد.» این عبارت یکی از ضرب‌المثل‌های ایرانی است که برآمده از تجربیات اجتماعی جامعه ایرانی است. شاید بهترین مصداق برای اظهارات اخیر سیاسی برخی از مداحان در حاشیه مراسم‌های مذهبی همین ضرب‌المثل باشد که اشاره به این نکته دارد که شاید منبر مداحی جایگاهی مناسب برای ارائه نظرات کارشناسی نشده درخصوص پیچیده‌ترین روندهای سیاسی و دیپلماتیک نباشد. افزایش موضع‌گیری‌های سیاسی توسط کسانی که تنها سابقه‌شان به مداحی محدود می‌شود و میزان دانش و مطالعات سیاسی و سابقه گذشته آنان ابهامات فراوانی دارد باعث شده تا برخی روحانیون و فعالان سیاسی باسابقه کشورمان نسبت به این مساله واکنش نشان دهند. مداحان سیاسی از سنتی‌ترین جریان‌های سیاسی محافظه‌کار به شمار می‌روند که محل فعالیت آنها حسینیه‌ها، تکایا و هیات‌ها است .این جریان مذهبی و سیاسی سنتی و نوپا محصول تلاش گروهی از اعضای سپاه پاسداران است که دهه هفتاد با راه‌اندازی هیات رزمندگان اسلام در فضای سیاسی کشور سر برآورد. از این هیات در حال حاضر به عنوان سیاسی‌ترین هیات در جمهوری اسلامی ایران یاد می‌شود .

اگر از نقش تشجیعی، دفاعی و جنگی صادق آهنگران، غلام کویتی‌پور و مرحوم کوثری و سایر مداحان در جنگ هشت ساله عراق علیه ایران بگذریم، می‌توان اعتراض‌های انصار حزب‌الله در دهه ۷۰علیه سیاست‌های دولت هاشمی را سرآغار شکل‌گیری جریان «مداحان سیاسی» در ایران دانست

در نخستین سال دولت محمد خاتمی، محافظه‌کارانی که رقابت را به حریف اصلاح‌طلب واگذار کرده بودند با فراخواندن نیرو‌های خود {از جمله مداحان} دور تازه‌ای برای بازگشت به قدرت آغاز کردند

در پی این سازماندهی آرام بود که مداحان به مرور در مساجد، تکایا و حسینیه‌های بزرگ تهران و دیگر نقاط کشور با هدف تخریب اصلاح‌طلبان، محمدخاتمی رئیس دولت وقت و اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام وارد گود سیاست شدند.همین فعالیت‌های گسترده مداحان سیاسی و هیئت رزمندگان اسلام در سراسر کشور علیه جریان اصلاحات در کشور بود که منجر به روی کار آمدن دولت محمود احمدی‌نژاد در سال ۱۳۸۴بود .منصور ارضی همان کسی که در جریان انتخابات ریاست جمهوری هفتم در هیاتی در اسلامشهر گفته بود «نباید گول رنگ عمامه» را خورد، سرشناس‌ترین مداح سیاسی به شمار می‌رود که در گسترش فعالیت این طیف از مداحان نقش بسزایی دارد.از دیگر مداحان مشهور سیاسی می‌توان به نام سعید حدادیان اشاره کرد. حدادیان از شاگردان نزدیک منصور ارضی است که فعالیت‌های مذهبی و سیاسی‌اش را در سال‌های اخیر با نهاد نمایندگی رهبری در دانشگاه تهران گسترش داده است.حسین سیب سرخی یکی دیگر از مداحان سیاسی است که براساس برخی گزارش‌ها، رهبری گروهی از لباس شخصی‌ها در شهر تهران را بر عهده دارد.از محمود کریمی، روح‌الله بهمنی، محسن طاهری، غلامرضا سازگار، مهدی سلحشور، مجید زادشیر، احمد زین‌العابدین و عباس حیدرزاده می‌توان به عنوان دیگر مداحانی نام برد که قائل به دخالت مداحان در مسائل سیاسی هستند

 جاي تأسف دارد كه با وجود مداحان سیاسی در سال های اخیر نوعي مداحي لس آنجلسي، نیز مجالس آييني ما را مسموم كرده است. نوعي از مداحي كه نه شعر آن پابند شريعت است و نه لحن آن به طريقت وفادار مانده است.امروز متأسفانه موج تازه اي از مداحي شكل گرفته است كه بيشتر شورآفريني است تا عزاداري؛ شما نگاهي به عزاداري مردم جنوب بياندازيد، ببينيد با چه انديشه اي در كمال آرامش به عزاداري مي پردازند. به نوعي كه ضرب آهنگ عزاداري هاي آنها از يك جنس است مراسم آيينه گرداني مردم يزد را ببينيد، زنجير زنان كرمانشاهي را نگاه كنيد. درجاي جاي اين سرزمين عاشورا رنگ، آهنگ و درنگي ديگر دارد كه هيچ يك مثل ديگري نيست. اما چگونه است كه ما شاهد نغمه هايي هستيم كه از جنس ما نيست.من منكر موسيقي پاپ نيستم جالب اينجاست كه در اين نوع تازه سرقت هاي ادبي و موسيقايي نه تنها عيب نيست بلكه از لشگر دشمن ! به سرقت رفته و جزء غنائم جنگي نيز محسوب مي شود. انگار نه انگار كه اين ملودي را فلان خواننده لس آنجلسي با فلان كليپ كذايي اجرا كرده است آخر مگر مي شود با ملودي هاي سرقتي و كپي برداري هاي ناشيانه مردم را به ياد كربلا انداخت؟ گيرم مردم را به گريه انداختيم فرداي قيامت جواب خدا را چه مي دهيم. مگر مي شود با يك فعل حرام مردم را به راه حلال كشانيد؟ نيت ساخت اين آهنگها براي القاي معاني ديگري بوده است، براي شورآفريني ها و رقص هاي آنچناني پي ريزي شده است نه براي عزاداري و اين است كه امروز ما با شنيدن بعضي از اين نغمه ها واقعا نمي دانيم كه بايد با شنيدن اين نغمه كف بزنيم يا سينه بزنيم و حتي لحن مداحان نيز به گونه اي است كه آدم در مي ماند كه شاد باشد يا بگريد

؟؟؟؟؟؟؟