منشور ملكوتي فاطمه(س) را از ابعاد مختلف نگريست. معدود زناني نامهاي خود را بر گذرگاه تاريخ حك كرده اند. اما اينان زناني بوده اند كه يك شاخه از نهال وجودشان را به باروري و تجلي نشيته اند. اما شخصيت فاطمه(س) منشوري چند بعدي است كه با افق ديدهاي مختلف شايسته بزل توجه است.

به تحقيق مي توان گفت كه يكي از زيباترين، ملكوتي ترين، مقدسترين و در عين حال دست نيافتني ترين و ناشناخته ترين رابطه ها، رابطه فاطمه با خداست. بناي آسمان و زمين و روشنايي ماه و خورشيد و گردش افلاك و وسعت درياها به اعتبار او و خاندان اوست. وجود او بزرگترين و كافي ترين فلسفه آفرينش زن است. او مظهر عطوفت خداوند و سنبل رأفت و مهر الهي است.

فاطمه افتخار محمد و نمونه اعلا و بارز دانشگاه محمد است. فاطمه پاره ي جگر محمد، بضعه ي محمد است. فاطمه كسي است كه رضايت محمد در گروي رضايت اوست. فاطمه برگ برنده محمد در مقابله با جاهليت و سبعيت و كفر است. فاطمه همان كسي است كه پيامبرش برترين زن در آفرينش نام نهاد و به لقب عارفانه «امّ ابيها» مفتخرش ساخته است.

فاطمه كسي است كه با نه سال زيستن همگام با علي، در گام گامِ علي و لحظه لحظه علي، و تنفس علي و سر نوشت علي تأثيري جاودانه و ملموس مي كند. فاطمه كسي است كه خستگي مجادله نابرابر علي را با حراميان از سرانگشتان قلبش بيرون مي كشد. فاطمه التيام بخش جگرِ دندان خورده علي است. فاطمه عصاره مظلوميت علي است. فاطمه اشك علي است، قلب علي است.

حسن بُعدِ ديگر منشور فاطمه است. حسن شير صبر از جان مادر نوش كرده است. حسن بلوغ بردباري فاطمه است. حسن از مادر اموخته است كه جز به مصلحت اسلام نينديشد. حسن از مادر آموخته است كه چگونه تخم انقلاب بنشاند. حسن از مادر آموخته است كه حتي در دعا و استغفار هم «الجار ثُمَّ الدار».

ادامه دارد...

برگرفته از نوشته سید مهدی شجاعی